Franz Liszt was een componist die zijn eigen werken voortdurend herzag en heruitvond, en daarbij meerdere versies naliet die getuigen van zijn zich ontwikkelende artistieke visie. Zijn 12 Grandes Études (S. 137), later omgevormd tot de Études d’exécution transcendante (S. 139), vormen een exemplarische illustratie van dit creatieve proces. Voortgekomen uit de eerdere Étude en douze exercices (1826), brengen deze studies Liszts ontwikkeling van wonderkind tot visionair in kaart, terwijl zij de pianistische en harmonische grenzen verleggen. Verre van louter technische bravourestukken belichamen deze Études een versmelting van diepgaande muzikale reflectie en extreme technische eisen — een van de redenen waarom zij zelden worden opgenomen. Deze nieuwe opname, de allereerste op een historisch instrument, werpt een nieuw licht op een van Liszts meest gedurfde verwezenlijkingen.

Booklet: EN, DE, FR